Het kan enkele maanden of zelfs meer dan een jaar duren om volledig te herstellen van een verblijf op de intensive care. Tijdens deze periode kun je je erg zwak en moe voelen bij de minste inspanning en kun je het moeilijk vinden om routinetaken uit te voeren, zoals jezelf aankleden, rondlopen en eten geven. Dit gevoel van verlies van onafhankelijkheid is verwarrend en kan moeilijk te aanvaarden zijn. Een verblijf op de intensive care is een moeilijke en intense ervaring die zijn sporen nalaat, ondanks de voorzorgsmaatregelen die de zorgteams nemen om je zo goed mogelijk te ondersteunen. Lees meer over hoe het is om een patiënt op de intensive care te zijn.
De fysieke, psychologische en/of cognitieve stoornissen die na ontslag uit het ziekenhuis kunnen optreden, worden post-intensive care syndroom of PICS (Post Intensive Care Syndrome) genoemd.
Het verloop van deze symptomen is variabel en onvoorspelbaar: ze kunnen afnemen, aanhouden of in de loop van de tijd veranderen. Als u denkt dat u deze symptomen ervaart, aarzel dan niet om een zorgverlener te raadplegen om de impact ervan op uw levenskwaliteit te minimaliseren en een zo snel mogelijk herstel te bevorderen.
Soms kan men zich daarentegen onoverwinnelijk en almachtig voelen omdat men het heeft overleefd, of schommelen tussen deze twee uitersten.
Hallucinaties, nachtmerries en flashbacks : Sommige patiënten blijven dromen hebben die verband houden met hun verblijf op de intensive care of met de wanen die ze ervoeren tijdens periodes van coma en wakker zijn. Deze dromen zijn soms zeer verontrustend en lijken heel realistisch. Ze houden waarschijnlijk verband met gevoelens van hulpeloosheid tijdens het IC-verblijf, de fixatiebanden die werden gebruikt om te voorkomen dat patiënten katheters en slangen verwijderden die nodig waren voor hun overleving, of de pijnlijke procedures die soms werden uitgevoerd, enzovoort.
Soms kunnen deze herinneringen aan echte momenten, of 'ICU-dromen', ook overdag voorkomen, terwijl je met iets anders bezig bent. Ze onderbreken je dag, trekken je uit de realiteit en werpen je terug in die momenten uit het verleden. Dit worden flashbacks genoemd.
Deze symptomen kunnen wijzen op een posttraumatische stressstoornis (PTSS ). Dit is een reactie van uw geest op de extreem intense stress die u op de intensive care hebt ervaren. Als u deze symptomen ervaart, is het raadzaam om uw huisarts, een psycholoog of zelfs een psychiater te raadplegen. Er bestaan behandelingen, zowel met medicatie als via psychotherapie, die u kunnen helpen dit te overwinnen.
Door te praten met de mensen die je hebben bezocht, of als je gebruik hebt gemaakt van een logboek, vind je misschien elementen die je helpen om je dromen over reanimatie beter te begrijpen en er betekenis aan te geven. Het kan heel nuttig zijn om te begrijpen hoe je geest deze niet altijd prettige dromen heeft opgebouwd.
Katia's getuigenis Na vertrek is er nog een lange weg te gaan.
Posttraumatische stressstoornis (PTSS) is een psychische aandoening die optreedt na een intense psychische schok. Het komt relatief vaak voor na reanimatie en weerspiegelt de intensiteit van wat men heeft meegemaakt.
Iedereen kan een posttraumatische stressstoornis (PTSS) ontwikkelen na een levensbedreigende gebeurtenis. Het is een stoornis die op verschillende manieren behandeld kan worden, maar het is essentieel om hulp te zoeken.
Let op: Een van de symptomen van posttraumatische stress is vermijdingsgedrag, met name het vermijden van plaatsen die met het trauma in verband worden gebracht. Als dit voor u geldt en u niet naar het ziekenhuis kunt terugkeren waar u bent behandeld, overleg dan met uw arts of psycholoog om uw behandelplan aan te passen en uw herstelkansen niet in gevaar te brengen. Ook na de intensieve zorg blijven fysieke en psychologische zorg en uw medische follow-up essentieel!
Op de website van het National Resource and Resilience Centre vind je veel nuttige informatie over posttraumatische stress.
Na een verblijf op de intensive care kunt u last krijgen van angstgevoelens: angst om opnieuw ziek te worden, angst om uw functioneren te verliezen, verlies van zelfvertrouwen, angst om uw dierbaren ziek te zien worden. Deze symptomen komen vaak voor en hangen samen met de intense ervaring van een ziekenhuisopname op de intensive care. U bent hier niet verantwoordelijk voor. U kunt uw angsten bespreken met uw huisarts, een psycholoog of een psychiater en, als de symptomen te ernstig worden, angstremmende medicatie krijgen. Na verloop van tijd zullen deze symptomen afnemen.
Het is niet ongebruikelijk om na een reanimatie depressieve symptomen te ervaren. Nogmaals, u bent niet verantwoordelijk voor deze psychische gevolgen: u heeft een ingrijpende, zeer ontwrichtende gebeurtenis meegemaakt en u staat voor een revalidatie die lang, vermoeiend en ontmoedigend kan zijn.
Je hebt het recht om je slecht te voelen, verdrietig te zijn, uitgeput te zijn, nergens zin in te hebben. Je hebt een beproeving doorstaan die maar weinig mensen kennen of zich kunnen voorstellen. Overleven is geen garantie voor direct geluk, en soms kost het tijd. Het vereist dat je volledig hersteld bent, de tijd hebt genomen om voor jezelf te zorgen en betekenis hebt gevonden in je ervaring.
Je hebt ook het volste recht om hulp te zoeken bij je naasten, maar ook bij zorgverleners en professionals in de geestelijke gezondheidszorg. Depressie is een psychische stoornis die goed reageert op behandeling als er vroegtijdig aandacht aan wordt besteed. Vergeet niet erover te praten en je perspectief te delen.
Soms is het voor dierbaren moeilijk te begrijpen waarom "het niet goed gaat" terwijl voor hen het ergste voorbij is. Het is waar: de gevaarlijkste periode, waarin jouw leven in gevaar was en zij doodsbang waren, is voorbij en ze willen waarschijnlijk "verder". Maar voor jou is dit hét cruciale moment , het moment waarop je beseft wat je hebt meegemaakt, welke impact je hebt gehad en hoeveel tijd je nog nodig hebt om je leven weer op te bouwen, samen met de min of meer permanente aanpassingen die je zult moeten maken om een normaal leven te leiden. Praten met iemand buiten je directe omgeving kan in dit opzicht van onschatbare waarde zijn, omdat het je helpt je minder alleen en begrepen te voelen.
Getuigenis van Dominique Na de intensieve zorg volgt een depressieve fase.
Katia's getuigenis Het recht om je na het herstel niet lekker te voelen.
Na een verblijf op de intensive care komen cognitieve stoornissen, die het geheugen, de concentratie en de spreekvaardigheid kunnen beïnvloeden, vaak voor. De ernst en duur ervan variëren sterk van persoon tot persoon.
Het geheugen voor alledaagse zaken kan in het bijzonder worden aangetast: het wordt gemakkelijker om simpele handelingen of belangrijke informatie te vergeten, wat verontrustend kan zijn, vooral bij nieuwe moeilijkheden en soms gepaard gaat met andere cognitieve problemen. Veel patiënten beschrijven ook een afname van hun vermogen om informatie te onthouden of te leren, soms omschreven als een 'hersenmist'. De concentratie kan fragiel zijn, de aandacht verslapt snel en zelfs simpele taken vergen veel inspanning, wat vaak verergerd wordt door aanhoudende vermoeidheid.
Er kunnen zich ook problemen voordoen bij het uiten van gevoelens, zowel mondeling als schriftelijk . Deze uiten zich in momenten waarop de juiste woorden niet lijken te vinden, een verlies van de rode draad in het gesprek, verminderde spreekvloeiendheid, articulatieproblemen, spelling- of grammaticafouten in schrift en soms een frequenter gebruik van hulpmiddelen bij het rekenen.
Deze moeilijkheden, die voor de ziekte niet bestonden, kunnen veel aspecten van het dagelijks leven beïnvloeden: lezen, schrijven, communiceren, maar ook activiteiten zoals autorijden. Ze kunnen ook een impact hebben op het familie- en sociale leven, leiden tot sociaal isolement en soms bezorgdheid of misverstanden veroorzaken bij mensen in hun omgeving.
Als u na uw verblijf op de intensive care problemen ondervindt, is het belangrijk deze niet te negeren. Bespreek dit zo snel mogelijk met uw arts of een andere zorgverlener die bij uw herstel betrokken is, en aarzel niet om indien nodig een psycholoog of logopedist te raadplegen. Een neuropsychologisch onderzoek kan worden aanbevolen om uw problemen beter te begrijpen en passende strategieën te ontwikkelen, waaronder cognitieve revalidatie.
Het is ook nuttig om regelmatig je geheugen, concentratie, leervermogen en uitdrukkingsvermogen te stimuleren. Dit kan door middel van eenvoudige oefeningen, lezen of meer boeiende activiteiten zoals muziek, tekenen, tuinieren, een taal leren of elke andere activiteit die je aanspreekt en je aandacht vasthoudt.
In het dagelijks leven kan het vaststellen van routines en referentiepunten het taakbeheer vergemakkelijken: het noteren van herinneringen, het hardop benoemen van de stappen van een handeling of het organiseren van je dagen helpt je gefocust en gestructureerd te blijven. Er zijn hulpmiddelen en ondersteuning beschikbaar om je hierbij te helpen, aangezien cognitieve problemen vaak met elkaar samenhangen en holistisch moeten worden aangepakt.
De sleutel is om je moeilijkheden te accepteren, je eigen tempo te respecteren en jezelf geduld en vriendelijkheid te gunnen, zodat je je vaardigheden geleidelijk weer kunt oppakken.
De weken die je op de intensive care hebt doorgebracht, waren een intens angstige tijd voor je familie en vrienden. Wanneer je ontslagen bent, kunnen ze bijzonder beschermend of zelfs overbezorgd zijn, wat aangenaam kan zijn, maar ook irritant als je iemand bent die gewoonlijk erg onafhankelijk is. Communiceren over je behoeften (aan hulp, maar ook aan eenzaamheid en rust) zal je helpen om een nieuw evenwicht te vinden. Praat met hen over hoe je je voelt en vraag hen hoe zij zich voelen en hoe zij omgaan met je periode in het ziekenhuis.
Door hen te vragen over je ziekenhuisopname te vertellen, kunnen ze hun opgebouwde spanning loslaten en krijg jij een beter beeld van de tijd die je nodig hebt voor je herstel.
Getuigenis van LaurieDe wakkere ervaring van dierbaren
Je zult herstellen door regelmatig te rusten en te slapen, maar je slaap kan in de eerste stadia erg gefragmenteerd zijn. Je nycthemerale ritme (dag/nachtritme) is ernstig verstoord op de intensive care door de constante verzorging en bewaking die je hebt gekregen. Het kan enkele weken duren voordat u weer normaal slaapt. Vermijd koffie en thee aan het einde van de dag en geef de voorkeur aan rustige activiteiten (lezen, radio) voordat u naar bed gaat. Ook hier kan, indien nodig, uw huisarts u helpen.
De ervaring van een verblijf op de intensive care is heel persoonlijk. Het kan per patiënt verschillen. Sommigen zullen zich zorgen maken over de volgende fase van hun behandeling, terwijl anderen proberen de beproeving te vergeten. Voor weer anderen is zo ziek zijn een traumatische ervaring die veel tijd en zelfonderzoek vergt om te verwerken. Sommige mensen voelen de behoefte om veranderingen in hun leven aan te brengen of nieuwe projecten te starten. Hoe je op dat moment ook reageert, je gevoelens zijn legitiem.
Getuigenis van Jean-Yves Op zoek naar woorden
Na uw ontslag kunt u vragen hebben over uw verblijf op de intensive care. Sommige ziekenhuizen bieden u een klinische follow-up na het ziekenhuisverblijf, wat een bezoek kan inhouden aan de afdeling waar u werd behandeld om de mensen te zien die voor u hebben gezorgd en om te begrijpen wat er met u is gebeurd.
Het idee om terug te gaan naar de intensive care kan je bang maken, dus wacht tot je er klaar voor bent, maar het zal je helpen begrijpen wat er is gebeurd en wat je hebt meegemaakt.
Het lezen en herlezen van het dagboek dat uw dierbaren tijdens uw verblijf hebben geschreven, zal u ook helpen om uw herinneringen op te halen en betekenis te geven aan wat u tijdens uw verblijf op de intensive care hebt meegemaakt. Misschien wilt u het alleen lezen, maar het kan ook zijn dat u zich meer op uw gemak voelt als iemand uit uw naaste omgeving aanwezig is of het u voorleest op uw verzoek. Regel begeleiding als je dat nodig vindt.
Het logboek
Soms is het handig om te kunnen delen wat je hebt meegemaakt met anderen die een soortgelijke ervaring hebben gehad. Het sociale netwerk Second Life is ontworpen om voormalige intensive care patiënten met elkaar te laten praten. Dit beveiligde netwerk brengt drie doelgroepen samen: voormalige intensive care patiënten, familieleden van patiënten en verzorgers, en maakt uitwisselingen mogelijk binnen open 'ketens' tussen de drie bevolkingsgroepen of gesloten voor slechts een van hen.
Het sociale netwerk van Second Life
Als je nog andere psychologische gevolgen van reanimatie tegenkomt waar we niet aan gedacht hebben, laat het ons dan weten! LifeMapp is een webapp die wordt verrijkt door de ervaringen van zijn gebruikers!