Opname op intensive care is een teken van de ernst van de situatie van de patiënt, maar ook van de intensiteit van de behandelingen. Deze behandelingen zijn niet altijd voldoende om het leven van een patiënt te redden; geen enkele behandeling is ongevaarlijk en ze kunnen allemaal leiden tot complicaties en lijden voor de patiënt. Daarom is het essentieel dat het therapeutische plan is afgestemd op de unieke en voortdurend veranderende gezondheidssituatie van de patiënt maar ook op hun wensen en waarden. Daarom zijn de getuigenissen van familie en vrienden uiterst waardevol voor de zorgteams, zodat ze een zo goed mogelijk beeld krijgen van wie de patiënt is en wat hij of zij voor zichzelf zou willen.
Volgens de Franse wet zijn er twee manieren om de wensen van een bewusteloze patiënt vast te stellen als het gaat om het beslissen over een therapeutisch plan: de vertrouwenspersoon en voorafgaande richtlijnen. Voorafgaande richtlijnen zijn een manier om vooraf uw wensen op te schrijven voor het geval u niet in staat bent om uw mening te geven. Ze kunnen op gewoon papier worden geschreven, met behulp van het sjabloon dat wordt voorgesteld door het Ministerie van Volksgezondheid , of met behulp van het formulier speciaal voor intensive care dat wordt voorgesteld door de Franstalige vereniging intensive care .
Tijdens het verblijf van een patiënt op de Intensive Care kunnen veranderingen in zijn gezondheidstoestand ertoe leiden dat hij vraagtekens zet bij de geschiktheid van de huidige behandelingen. Het gebrek aan verwachte voordelen ondanks zware en soms agressieve behandelingen voor de patiënt kan leiden tot het beperken van het gebruik van bepaalde behandelingen of het stoppen van andere, of zelfs tot het beperken van de behandeling om het comfort te garanderen. In Frankrijk verbiedt de wet onredelijke halsstarrigheid. Voor een zo eerlijk mogelijke behandeling moet soms een subtiel evenwicht worden gevonden, maar wees gerust dat de teams op de intensive care op dit punt zeer waakzaam zijn. Aarzel niet om hen te vertellen over twijfels, zorgen of misverstanden die je zou kunnen hebben over de zorg van je dierbare.
Wanneer een patiënt geen baat heeft bij bepaalde behandelingen, of niet langer baat heeft bij behandelingen die al zijn ingesteld, en om het ongemak, de pijn en het leed dat ze veroorzaken tot een minimum te beperken, mogen deze behandelingen niet worden uitgevoerd of mogen ze worden stopgezet. Sinds 2004, en recenter in 2016, bieden de wetten Léonetti en Claeys-Leonetti een kader voor zogenaamde "behandelbeperkings- en stopzettingsbeslissingen" (LAT). Deze beslissingen worden genomen in overleg met het hele zorgteam en een externe adviseur, waarbij rekening wordt gehouden met de uitgesproken wensen van de patiënt en de familie en vrienden van de patiënt volledig op de hoogte worden gehouden. Deze beslissingen worden elke dag opnieuw geëvalueerd, afhankelijk van hoe de toestand van de patiënt zich ontwikkelt.
Het stoppen van bepaalde levensondersteunende behandelingen kan het stervensproces versnellen. Als dit het geval is, zullen de zorgteams palliatieve zorg instellen of versterken, die gericht is op het bieden van comfort en het verlichten van symptomen. Sinds 2016 staat de Franse wet "diepe en voortdurende sedatie tot de dood" toe, om het levenseinde zo comfortabel mogelijk te maken voor de betrokken patiënten.
Beslissingen om een behandeling te beperken en/of stop te zetten zijn medische beslissingen gebaseerd op multiprofessioneel en multidisciplinair overleg (de "collegiale procedure"), rekening houdend met de initiële toestand van de patiënt, pathologie, prognose (mogelijke toekomst in de situatie van de patiënt), mogelijke therapieën en hun inherente risico's, evenals de wensen en waarden van de patiënt. De mening van de familie en vrienden van de patiënt is cruciaal voor het nemen van de meest geschikte beslissingen voor elke patiënt, en hun mening wordt systematisch gevraagd. De beslissing blijft echter een medische beslissing, zodat de last van deze beslissingen en de gevolgen ervan niet bij de familie en vrienden van de patiënt worden gelegd.
Als een vertrouwenspersoon door de patiënt is aangewezen, bepaalt de wet dat zijn of haar getuigenis voorrang heeft op die van andere familieleden. In alle gevallen, wanneer een beslissing om een behandeling te beperken of te stoppen wordt besproken, is het belangrijk dat familieleden in staat zijn om de wensen en waarden van de patiënt te verwoorden hun eigen gevoelens en wensen zoveel mogelijk opzij te zetten. Gesprekken met het zorgteam of een psycholoog kunnen u helpen om dingen op een rijtje te zetten en u helpen om voor uw dierbare het volgende op te stellen het zorgplan op te stellen dat het beste past bij wat hij of zij voor zichzelf zou hebben gewild.