39 jaar en 68 dagen op de intensive care
Ik kwam op 13 november 2017 op de SEH aan na koorts en ademhalingsmoeilijkheden. De volgende dag werd ik direct overgebracht naar de intensive care waar ik 2 maanden zal verblijven met een levensbedreigende prognose. Er werd bij mij een zeldzame ziekte en verschillende andere infecties vastgesteld.
De eerste 3 weken waren een waas, vooral omdat ik 2 weken in coma lag en daarna erg verward raakte voordat ik een spoedoperatie onderging. Ik had een totale colectomie (verwijdering van de dikke darm) en een stoma (chirurgische afwijking van een natuurlijk kanaal) die ik een jaar lang heb gehouden, chemotherapie, 3 of 4 keer per week dialyse na nierfalen, verschillende biopsies, lumbaalpuncties, thoracentesis (puncties van de borstwand om vloeistof uit het borstvlies te verwijderen), enz...
Ik herinner me veel van mijn angsten en de angsten in de ogen van mijn naasten, de angst om dood te gaan, het onophoudelijke gepiep van machines en alarmen... Ik herinner me mijn verlamde, skeletachtige lichaam, niet genoeg kracht hebben om mijn arm op te tillen. Veel zeer realistische nachtmerries elke nacht. Het gevoel dat ik geen controle meer had over mijn lichaam. Op eerste kerstdag, om me op te vrolijken, stemde professor Mira, hoofd Intensive Care in Hôpital Cochin, ermee in om mijn hond naar mijn kamer te brengen.
Eerst en vooral wil ik het verplegend personeel bedanken, dat zo vriendelijk was en dag en nacht heeft gevochten om mij "mijn tweede leven" te geven. Ik wil professor Mira, professor Chiche, de verpleegkundigen, artsen, stagiaires en verplegers bedanken. Ze gaven me allemaal de kracht om te vechten. Ik wil natuurlijk ook mijn familie bedanken, die zo aanwezig was tijdens deze beproeving, evenals mijn vrienden, die me zoveel liefde hebben gestuurd, en de liefde van mijn leven, die tijdens deze beproeving aan mijn zijde is gebleven.
Vandaag leef ik mijn tweede leven, dankzij het verplegend personeel dat mijn leven tot prioriteit heeft gemaakt. Ik heb de afgelopen 2 jaar meer gedaan dan in de 20 jaar daarvoor. Ik woon samen met een partner, ik ben terug naar school gegaan, ik heb mijn eigen coachingbedrijf opgezet, ik heb een tweede hond en een huis op het platteland waar ik elk weekend mijn batterijen kan opladen. Ik ben gelukkig en voldaan. Ik ben in topvorm. Dus BEDANKT.
19 jaar en 42 dagen op de intensive care
Op 5 februari 2020 werd ik opgenomen op de intensive care na een complicatie van griep. Op maandag kreeg ik koorts, op dinsdag ging ik naar college en op woensdag kon ik niet ademen.
De artsen brachten me in een diepe kunstmatige coma om me in leven te houden. Mijn lever, nieren en vooral mijn longen waren aangetast, zo erg zelfs dat mijn overlevingskansen bijna 1% waren.
Het hele team op de afdeling, de verplegers, verpleegsters en artsen, hebben onvermoeibaar voor me gezorgd. Ik werd na 3 weken uit de coma gehaald, daarna duurde het nog eens 3 weken voordat ik werd geëxtubeerd, 3 weken die ik bij bewustzijn doorbracht met een buis in mijn luchtpijp...
Ondanks al deze beproevingen leef ik nog en heb ik een tweede leven. Ik zit weer op school en ik ben net geslaagd voor mijn examen .... Reanimatie heeft het buitengewone potentieel om levens te redden. Ik heb veel geluk gehad.
49 jaar en 80 dagen op de intensive care
9 jaar geleden belandde een auto-immuunziekte in zijn ernstigste vorm op de intensive care. Ik had nog nooit in een ziekenhuis gelegen, maar mijn leven werd in een paar dagen tijd op zijn kop gezet en ik werd op de intensive care opgenomen toen ik tussen leven en dood was, 7 maanden zwanger.
Ik werd toen in een geïnduceerde coma gebracht omdat mijn prognose levensbedreigend was... en ik verloor mijn baby. De 3 maanden die ik op de intensive care doorbracht, waren 3 maanden van strijd voor mij, 3 maanden om herboren te worden, om weer zelfstandig te kunnen ademen... 3 maanden om te leven, heel eenvoudig.
Daarna duurde het een jaar van fysieke reconstructie om weer te leren lopen, praten en eten, om onafhankelijk te worden en mijn vrijheid terug te krijgen. Het kostte nog een paar jaar van psychologische reconstructie, gemengd met acceptatie en veerkracht.
En toen werd Sacha, mijn zoon, geboren. Dat was mijn grootste overwinning op het leven. Het was ook een overwinning voor iedereen die me dit tweede leven heeft gegeven. Mijn familie en vrienden, natuurlijk, en het geweldige, bekwame en zorgzame medische team dat me tijdens deze beproeving heeft gesteund.